Δεν κοιμάμαι τωρα πια τα βράδια...

...σβίνω στο ουίσκι τα δικά σου τα σημάδια, 401 αγωνία για ηλεκτοροσοκ file:///usr/share/doc/HTML/index.htmlσκηνές ρόκ , φωτογραφί α με την Μπέλλού. Μια Βδομαδα τωρα πίνω κερασμένα και γινομαστε κουρούμπελα ,εγω και ο συγκάτηκος μπαμπης.Θειά δίκη που ερχεται να συναντήσει το πλήρωμα του χρόνου και τίς μοίρας μας και να επιβ'αλει την ΝΕΜΕΣΙΣ που μας αρμόζει.Ετσι είμαστε και εμείς γιατι ξέρουμε να μισούμε και να αγαπάμε .Αυτα !.....

Ερωτήσεις τις Ημέρας

«/Αν ο πλούτος ήταν προϊόν εργασίας, τότε οι πλουσιότεροι άνθρωπο θα
έπρεπε να ήταν οι εργάτες». Κ.Μάρξ/

* Αν δουλέψεις ολομόναχος, όντας εργατικός, ικανός και έξυπνος,
υπάρχει περίπτωση να γίνεις πλούσιος; Γιατί χρειάζεσαι και άλλους
ανθρώπους γύρω σου, χωρίς τους ποίους αποκλείεται να γίνεις
πλούσιος;
* Εφόσον χρειάζονται και άλλοι άνθρωποι για να γίνεις πλούσιος, μπας
και χρωστάς τελικά τον πλούτο σου σ’ αυτούς και όχι στη
εργατικότητα σου, την ικανότητα σου , την εξυπνάδα σου;
* Και αν ο πλούτος δεν είναι προϊόν εργασίας τι είναι; Μήπως είναι
προϊόν εκμετάλλευσης;
* Και τι πάει να πει εκμετάλλευση όταν ο εργοδότης μου δίνει μεγάλο
μισθό; Και γιατί μου δίνει μεγάλο μισθό; Αφού δεν είναι δεν είναι
κορόιδο, κι αφού είναι κερδισμένος από εμένα παρά το μεγάλο μισθό
πού μου δίνει, από πού βγάζει το κέρδος πού έχει από εμένα;
* Όταν διαπραγματεύομαι το μισθό μου με τον εργοδότη , δεν σαν να
διαπραγματεύομαι την πώληση ή την ενοικίαση ενός προϊόντος που
παρήγαγα
* Γιατί κοντά σ’ όλες τις άλλες υπάρχει και μία «αγορά εργασίας»;
Σ’ αυτή την τρομερή αγορά ποιος πουλάει και ποιος αγοράζει; Τι
πράγμα πουλάει και τι αγοράζει, αφού αυτή η αγορά δεν έχει πράματα;
* Και σε ποια τιμή πρέπει να πουλάω ή να ενοικιάζω; Και σε ποια τιμή
πρέπει να πληρώνουν ή να νοικιάζουν την εργατική μου δύναμη ή την
ικανότητα μου για εργασία αυτοί που τη χρειάζονται;
* Και ποιος αποφασίζει για την τιμή της εργατικής μου δύναμης ή της
ικανότητας μου για παραγωγή ενός συγκεκριμένου έργου;
* Και αν στην «αγορά εργασίας» με κλέψουν στο ζύγι οι απατεώνες που
υπάρχουν και εδώ όπως και σε κάθε άλλη αγορά;
* Και αν η αγορά εργασίας είναι κορεσμένη και μείνω άνεργος, όχι
γιατί το θέλω αλλά γιατί δεν με θέλει η αγορά, που πρέπει πάντα
να έχει περίσσευμα, ώστε οι τιμές να κρατιούνται χαμηλές;
* Αφού θέλω δεν θέλω θα δουλέψω, αν θέλω και εγώ να φάω και τα
παιδιά μου να ταΐσω, θα ψάξω για δουλειά. Κι αν την βρω, πράγμα
που γίνεται περισσότερο δύσκολο, μέρα με την μέρα ενδέχεται να δω
το αφεντικό μου σαν σωτήρα , οπότε την πάτησα. Όχι μόνο γιατί τον
έβαλα στη θέση του Σωτήρα, αλλά κυρίως διότι ενδέχεται να γίνω
όργανό του άμεσα ή έμμεσα , προκειμένου να μη με απολύσει ή για να
μου δώσει αύξηση ή για να με κάνει προϊστάμενο, δηλαδή αφέντη στη
θέση του αφέντη, δηλαδή καθίκι.
* Θα βρεις εργοδότες αποστάτες της τάξης τους, αλλά προϊστάμενο
αποστάτη της τάξης του αφεντικού του, εντός της οποίας παρασιτεί ο
γυμνοσάλιαγκας, δεν θα βρεις.
* Βέβαια υπάρχει και ο συνδικαλισμός. Αν, όμως τους
συνδικαλιζόμενους εργαζόμενους τους εκβιάζουν οι ομοίως
συνδικαλισμένοι εργοδότες κατά την υπογραφή της περίφημης
«συλλογικής σύμβασης εργασίας», πράγμα πολύ πιθανό, πιο σωστά,
πράγμα που γίνεται πάντα;
* Και πόσα πρέπει να μου δώσει το αφεντικό για να είναι καλά
πληρωμένος; Πολλά; Πόσα είναι τα «πολλά»;Και πόσα τα «λίγα» Μπας
και υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος τρόπος μέτρησης της αξίας αυτού
του δύσκολου εμπορεύματος που λέγεται «εργατική δύναμη», που την
έβγαλα για πούλημα στην «αγορά εργασίας»;
* Αν όντως υπάρχει, μήπως πρέπει με τον ίδιο τρόπο που μετρώ τη άξία
της δικής μου εργατικής δύναμης να μετρήσω και την αξία της
εργατικής δύναμης του εργοδότη, αφου και αυτός είναι σκληρά
εργαζόμενος άνθρωπος όπως εγώ; Ο εργοδότης, όμως, θα καθίσει να
τον μετρήσω με το ίδιο μέτρο, ή θα μου δώσει καμία φάπα, στη
περίπτωση που δεν μου πασάρει ένα εντελώς διαφορετικό μέτρο,
φτιαγμένο σπέσιαλ γι’ αυτόν.
* Και αφού η εργασία δεν είναι φυσική ποσότητα, γιατί συνεχίζουν να
τη μετρούν σα να ήταν φυσική, βάζοντας με να δουλέψω τόσες ώρες
για να παράγω τόσο έργο; Και αν οι φυσικές μου δυνατότητες δεν
μου επιτρέπουν να πιάσω τη νόρμα(το κανονισμένο), τι χαμπάρια
μάστορα;
* Κι αφού η δουλειά είναι δουλεία όπως δηλώνει η ευφυέστατη ελληνική
γλώσσα, που για να διαφοροποιήσει ελαφρώς τα νοήματα των δύο
λέξεων μεταθέτει τον τόνο στη λήγουσα, ποιος κερατάς έβγαλε το
σύνθημα «χαρά και εργασία»; Δηλαδή, πρέπει ν’ αρχίσω να τραγουδάω
μόλις ακούσω να χτυπάει το πρωί το ξυπνητήρι για να μου πεί με το
φρικτό του τρόπο πως άρχισε για μένα η χαρούμενη εργάσιμη μέρα;
* Βρε απατεώνες, γιατί δεν λέτε στον κόσμο πως άλλο πράγμα είναι η
εργασία που είναι η δημιουργία και συνεπώς χαρά και άλλο αυτή που
κάνει κανείς για το ψωμί του ακόμα και για το παντεσπάνι του;
* Τι ακριβώς εννοούσε ο Φιντέλ Κάστρο όταν έλεγε πως κομμουνισμός
είναι το σύστημα εκείνο στο οποίο ο έρωτας γίνεται αγάπη και η
δουλειά χαρά

Το προφανές είναι καλά κρυμμένο. Ρωτάτε κυρίως για τα προφανή, για
πράγματα που φαίνονται αυτονόητα γιατί «έτσι τα βρήκαμε». Σε ποιους τα
βρήκαμε έτσι που τα βρήκαμε; Σε κάποιους που κι αυτοί έτσι τα βρήκαν.
Που κι εκείνοι έτσι τα βρήκαν εκεί που τα βρήκαν.

Και αν τα πολλά μικρά ψάρια ενωθούν και επιτεθούν στο μεγάλο ψάρι και
το φάνε; Και ανατρέψουν το ρητό που θέλει πάντα το μεγάλο ψάρι να τρώει
το μικρό;

Τα Θετικά Αρνητικά Αποτελέσματα

Τελευταίο post πριν κανα δυβδομαδο Είναι απίστευτο το τι μπορεί να γίνει μέσα σε τόσες λίγες μέρες . Αυτό όμως που έγινε με τους Γάλλους και τους Ολλανδους θα μείνει στην Ιστορία. Το φοβερό τις υπόθεσης δεν είναι ότι είπαν όχι, αλλά υπό ποιες προϋποθέσεις το είπαν. Οι εκβιασμοί, η ισχυρότατη προπαγάνδα υπέρ του ναι, η ιδεολογική τρομοκρατία των ιμπεριαλιστικών φορέων και των συμμάχων τους, ήταν μια δύσκολη μάχη η οποία κερδήθηκε και έδωσε αέρα και σε εμάς ,δηλαδή τους υπόλοιπους λαούς να πάμε παραπέρα.Ο γαλλικός λαός ενολιγις δεν υπέκυψε στις πιέσεις. Το "ΟΧΙ"αποτελεί παράδειγμα απειθαρχίας και ανυπακοής στην ευρωενωσιακή βαρβαρότητα. Δείχνει ότι βγάζουν περισσότερα συμπεράσματα η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, που βιώνουν την ανεργία, τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, την κατεδάφιση των Ασφαλιστικών και άλλων δικαιωμάτων, τη φτώχεια και την ακρίβεια, δηλαδή την αντιλαϊκή πολιτική της ΕΕ και των κυβερνήσεών της. Το βήμα λοιπόν έγινε, στο χέρι μας είναι να το αξιοποιήσουμε.